آدمی که مشهور نیست، وجود ندارد.

یعنی وجود دارد اما فقط برای خودش،

نه دیگران و کسی که فقط برای خودش وجود داشته باشد،

تنهاست و من از تنهایی می ترسم   

كاش يك تكه سنگ بودم. يك تكه چوب. مشتي خاك.

كاش يك سپور بودم. يك نانوا. يك خياط.

دستفروش. دوره گرد. پزشك. وزير. يك واكسي كنارِ خيابان.

كاش كسي بودم كه تو را نمي شناخت.

كاش دلم از سنگ بود. كاش اصلا دل نداشتم. كاش اصلا نبودم.

كاش نبودي. كاش مي شد همه چيز را با تخته پاك كن پاك كرد.

 آخ مهتاب! كاش يكي از آجرهاي خانه ات بودم. يا يك مشت خاك باغچه ات.

كاش دستگيره اتاقت بودم تا روزي هزار بار مرا لمس كني.

كاش چادرت بودم. نه، كاش دستهايت بودم.

كاش چشمهايت بودم. كاش دلت بودم.

 نه، كاش ريه هايت بودم تا نفس هايت را در من فرو ببري

و از من بيرون بياوري.

كاش من تو بودم. كاش تومن بودي. كاش ما يكي بوديم. يك نفر دوتايي!

برگرفته از کتاب (روی ماه خداوند را ببوس)

چه زيباست توكل به خدا كردن و در ميان طوفانها با اطمينان قلب پرواز نمودن و در عمق گردابهاي خطرناك عاشقانه غوطه خوردن ودر معركه حيات و ممات بي پروا به آغوش شهادت رفتن و در قربانگاه عشق همه وجود خود را به قرباني خدا دادن و از همه چيز خود گذشتن و به آزادي مطلق رسيدن .
چه زيباست در راه معشوق تحمل درد و رنج كردن زير سنگهاي آسياب حيات خرد شدن در درياي غم فرورفتن به خاطر حق متهم شدن و نفرين و لعنت شنيدن و از همه جا رانده و از همه كس مطرود شدن .
چه زيباست كه به ارزشهاي خدايي ملتزم ماندن و به خاطر خدا رنج بردن و به خاطر حق پافشاري كردن و زيان ديدن و از همه چيز خود صرف نظر كردن و فقط و فقط به خدا انديشيدن و به سوي خدا رفتن .
چه زيباست شمع شدن و سوختن و راه را روشن كردن و كفر و جهل را به مبارزه طلبيدن و هيولاي ظلمت را به زانو در آوردن و وجود خود را شرط اساسي براي پيروزي نور بر ظلمت كردن .
چه زيباست كه فقط با خدا ماندن و از همه عالم بريدن مطرود همه مردم شدن به كلي تنها ماندن و هيچ پناهگاهي جز خدا نداشتن و به كلي از همه جا و همه كس نااميد شدن و هيچ اميدي و آرزويي و روزنه نوري جز خدا نداشتن .
چه زيباست مرگ را در آغوش كشيدن و به ملاقات خدا شتافتن و بر همه مظاهر وجود مسلط شدن و بر همه عالم و قوانين دنيا حكومت كردن و جبر تاريخ را به خاك كشيدن و مسير تاريخ را دگرگون كردن و شيطان قوي پنجه و سخت جان را شكست دادن و زيبايي انسان را در بزرگ ترين تجلي تكاملي خود نشان دادن .

                                                                                                  ( شهید مصطفی چمران) 

من به آمار زمین مشکو ک ام

گویند که این شهر پر از آدم هاست

پس چرا این همه دلها تنهاست

گاهی دلم برای چوپان دروغگو خیلی می سوزد.

بیچاره  2  بار بیشتر دروغ نگفت ، انگشت نما شد  ...

 ولی ما هنوز صادق ترینیم

شهردار ارومیه که بود، دوهزار و هشت صد تومان حقوق می گرفت. یک روز

به م گفت« بیا این ماه هرچی خرجی داریم رو کاغذ بنویسیم، تا اگه آخرش

 چیزی اضافه اومد بدیم به یه فقیر.» همه چی را نوشتم ؛ از واکس کفش

گرفته تا گوشت و نان و تخم مرغ. آخر ماه که حساب کردیم، شد دوهزار و

ششصد و پنجاه تومان. بقیه ی پول را داد لوازم التحریر خرید، داد به یکی از

کسانی که شناسایی کرده بود و می دانست محتاجند.

 گفت « اینم کفاره ی گناهای این ماهمون.»